تفاوت بین صنعت و تجارت شرکت های یکپارچه و کارخانه های معمولی

از نظر دامنه تجارت:

شرکت های یکپارچه صنعت و تجارت، تولید، ساخت، فروش و تجارت را با هم ترکیب می کنند. آنها هم مسئولیت تولید محصول و هم فعالیت های توسعه کسب و کار مانند فروش خارجی را بر عهده دارند. با این حال، کارخانه های معمولی معمولاً عمدتاً بر روی فرآیند تولید محصول تمرکز می کنند و فروش آنها عمدتاً به شرکای خارجی یا توزیع کنندگان برای تکمیل متکی است.

از نظر حساسیت بازار:

شرکت های یکپارچه صنعت و تجارت، به دلیل اینکه مستقیماً در فروش بازار شرکت می کنند، می توانند به سرعت روندهای بازار و تغییرات در نیازهای مشتریان را درک کنند و سپس به طور انعطاف پذیری استراتژی های تولید را تنظیم کنند. کارخانه های معمولی نسبتاً با بازار نهایی فاصله دارند و نسبت به بازخورد فوری بازار حساسیت کمتری دارند و اغلب در تعدیل تولید عقب هستند.

از نظر ساخت برند:

شرکت های یکپارچه صنعت و تجارت می توانند مارک های خود را از طریق فرآیند فروش بسازند ، و به طور جامع تصویر برند و مزایای محصول را برای مشتریان و تقویت تأثیر برند نشان می دهند. کارخانه های معمولی بیشتر مطابق سفارشات تولید می کنند و عمدتاً به عنوان OEM برای سایر مارک ها عمل می کنند ، و توانایی های نسبتاً ضعیفی در ساخت مارک های خود دارند.

از نظر کسب سود:

شرکت های یکپارچه صنعت و تجارت می توانند سود حاصل از تولید و فروش را کسب کنند و پتانسیل بیشتری برای درآمد جامع داشته باشند. کارخانه های عادی عمدتاً برای به دست آوردن سود ، با داشتن منبع سود نسبتاً واحد و درآمد نسبتاً محدود به تولید و پردازش متکی هستند.

از نظر پاسخ به ریسک:

شرکت های یکپارچه صنعت و تجارت کانال های فروش متنوعی دارند. حتی اگر بازار خاصی با رکود مواجه شود، می‌تواند آن را از طریق کانال‌های دیگر جبران کند، بنابراین توانایی آنها برای مقاومت در برابر ریسک‌ها نسبتا قوی‌تر است. کارخانه های معمولی به کانال های فروش خارجی متکی هستند. اگر مشکلاتی با شرکای آنها وجود داشته باشد و سفارشات کاهش یابد، آنها اغلب به شدت تحت تأثیر قرار می گیرند و قابلیت های ضد خطر نسبتاً ضعیفی دارند.